Ikastaro honetako ibilbidea luzea izan da, eta Hezkidetzan bereziki lantzen den Feminismoez gain, zaintza izan da gai garrantzitsuenetariko bat.
Geure buruaz hasiz besteak zaintzea ezinbestekoa da eskola bezalako komunitate garrantzitsu batean, eta hori lantzeko baliabide eta material onak jaso ditugu hilabete hauetan. Hurrengo pausua hauek gure inguruan eta komunitatean aplikatzea izango da.
Gogoratu beraz,
Teknologia eta gaur eguneko munduaren artean harreman mota berriak sortu dira azken urteotan, eta hauek aztertzea premiazkoa da. Alde batetik kultura teknologiko hau nork bideratzen duen aztertu beharra dago, baina horretaz gain, honen erabilera berriak eta gizartean duten inpaktua aztertzea berealdikoa da ere eta horretarako, Hezkidetza tresna aproposa izan daiteke.
Kultura teknologikoa gizartearen parte da jada eta Ane Larrinagak, EHUko Soziologia irakasleak esan bezala, kultura teknologiko hau osatzen duten geroko munduaren eraikuntzatik kanpo geratzen ari dira emakumeak, arlo honetan trebatzen diren gizonezkoen kopurua emakumeen laukoitza izatera iritsi baita. Horrek daukan azalpen posible bat gizartean ezarrita dauden genero estereotipoak izan ahal direla dio Larrinagak, eta horietan goiz esku hartzeko ezinbestekoa da Hezkidetza.
Bestalde, argi dago sare sozialak gure errealitatearen parte bat direla, Jon Tornek dioen bezala. egia da ez direla errealitatearen islada fidela, Tornek azpimarratu bezala, "badagoelako itxura saltze hori". Harremantzeko modua guztiz aldatu da, eta batez ere neskek sare sozialen inguruan egiten duten erabilera aztertu beharra dago, horretarako berriz ere Hezkidetzaren esparrua probestuz.
Hori dela eta, lan bikoitza dugu Hezkidetzatik teknologiaren munduan: alde batetik honen eraikuntzan emakumea sartzea eta bestetik, honen erabileran eta gazteengan duen eragina lantzea eragile guztien partehartzearekin (familiak, irakasle, ikasle...).
Garazi Jimenez naiz, Gaztelania eta literaturako irakaslea zentru txiki batean, baina handia historioetan.
Hemen egotearen arrazoia alde batetik gaiarekiko interesa da, ikastaro honetan bere burua jada aurkeztu duen esperientziaz beteriko partaideak hezkidetzaren bidez ikasleengana heltzeko bidea erakutsi eta gero. Bestalde, gure zentruak dituen historio eta behar guztiei erantzuna eman ahal izateko beharrezkoa dugu hezkidetzan eskarmentua.
Hezkidetzarekin izan dudan harremana, esan bezala, Amaiari esker hasi zen, berak bakarrik egindako bide hori belaunaldi berriei erakutsi izan zigulako eta kurrikulumeko materia baino lehenago ikas-komunitate guztiaren arteko errespetua dagoela erakutsi ere. Ikasle bakoitzak zentrura heltzean dakarren motxilan ez daude liburuak soilik, mila bizipen daude, eta horiekin lan egiten hasten garenean haiek euren mundua zabaldu egiten digutela erakutsi zidan Amaiak.
Ez dut gezurrik esango, ikastaro birtualak baino presentzialak nahiago, baina egun dugun lan kargarekin ikastaroak modu telematikoan egiteak lana arintzen duela onartu beharra daukat, nahiz eta sakontasun maila guztiz ezberdina izan azkenean.
Kolore bat aukeratzea oso zaila egiten zait, kolore guztiak dira baliogarriak egoera baterako edo besterako guztiek sensazio ezberdinak ekartzen dituztelako haiekin: berdearen lasaitasuna, arroxaren bizia, horiaren beroa, beltzaren hausnarketa... Animaliaren kasuan ordea, familia guztiarekin migrazioak egiten dituen bat, leku berriak ezagutzeko baina maitatzen ditugunak atzean utzi gabe.
Musikaren kasuan, belaunaldi berriekin dugun distantzia punturik handienetarikoa dela uste dut. Lehen komunikazio bide artistikoa bazen, gaur egun erritmo eta letra hutsalez betetzen diren eta TikToken agertzen diren 10 segunduko melodiak dira gehienak, beraz bide honetatik ikaslegoarengana heltzea geroz eta zailagoa iruditzen zait. Zorionez, betirako geldituko zaizkigu Creedence Clearwater Revival bezalako taldeek egindako kanta inmortalak adibidez.
Azkenik, ikastaroarekiko dudan itxaropena besteengandik ikastea dela esango nuke, nire motxilan bizipen berriak eramateko.
